Damlaların hükmü geçer penceremin pervazında Ağlarım bulutlarla birlikte... Gök kara çalar... Kanatlılar da ağlar kendi dillerinde... Onlar korkar; ıslanan minik bedenlerinin zorlanarak kanat çırpışından Sanırım düşecek gibi olurlar... Ben...
Hayat çok bilinmeyenli bir denklem değildi artık... ya da... bir kısırdöngü... Hayat sendin; hayatıma girdin gireli... Hayat artık senin sesini duyduğum, yüzünü gördüğüm anlardan ibaretti... Hayat...
En sonunda ruhumdaki ve zihnimdeki bütün dağınıklıkları geride bırakıp kocaman bir tebessümle geldim buraya. Sanki ilk gün gibi. Sanki bu sayfalarda ilk...
İşte... ilk blogumdu kendisi; ama şifremi unutunca girememiştim hiç. Kısmet bugüneymiş. www.blogcu.com/bengisuyum un ilk blogu kısa bir süre için burada...